تبلیغات
دنبال کننده خبرها - سازمان ملل زیر سایه سیاست‌‌های نظام سلطه
دنبال کننده خبرها
شنبه 19 آذر 1390

سازمان ملل زیر سایه سیاست‌‌های نظام سلطه

شنبه 19 آذر 1390

نوع مطلب :
نویسنده :مینا ب

به بهانه سالروز معرفی عراق به عنوان تجاوزگر جنگی/
سازمان ملل زیر سایه سیاست‌‌های نظام سلطه

خبرگزاری فارس: اگر سازمان ملل متحد، شورای امنیت و مجامع حقوق بشر فریاد مظلومانه­ی قربانیان کاربرد سلاحهای شیمیایی به دست عراق را جدی می­گرفتند و متاثر از سیاست­های قدرت­های جهانی از رژیم عراق، حمایت­های ضمنی و غیر مستقیم نمی­کردند و می­توانستند از گسترش کاربرد عوامل شیمیائی نه تنها در جبهه­های جنگ، بلکه در شهرها و روستاها جلوگیری یا دست کم آن را محدود کنند.

خبرگزاری فارس: سازمان ملل زیر سایه سیاست‌‌های نظام سلطه

به گزارش خبرنگار گروه فضای مجازی خبرگزاری فارس، پایگاه خبری - تحلیلی رویداد در سالروز معرفی عراق به عنوان تجاوزکار جنگی علیه ایران اسلامی نوشت:‌

اصول حقوق جنگ یا حقوق بشر دوستانه­ی بین المللی درعصری شکل گرفت که جنگ وتوسل به زور در روابط میان دولت­ها ،مشروع و قانونی و اجتناب ناپذیر تلقی می شد! اصطلاح حقوق بین­الملل بشردوستانه، اصطلاحی نسبتا تازه است که در پرتو توسعه­ی مقررات حقوق بشردر سالهای پس از جنگ جهانی دوم رواج یافته است و سابقه­ی آن به اواسط قرن 19 باز می گردد.

این حقوق به حقوق حاکم برنیروهای مسلح و رفتار با افراد در جریان درگیری مسلحانه اشاره دارد. حقوقی که بیشتر به ملاحظات انسانی وکاهش آلام افراد در زمان نزاع مسلحانه توجه داشته و برخی از حقوق­دانان بین المللی، حقوق بین­الملل بشر دوستانه را بخش جدید جنگ می­داند. از جمله این حقوق :
- اجازه­ی ترک غیرنظامیان حاضر در منطقه دشمن
- عدم نقل وانتقال اجباری و هدف قرار نگرفتن
- ممنوعیت اعدام انفرادی و دسته جمعی
- منع استفاده از سلاحهای شیمیائی
- حمایت از زنان و کودکان و ... می باشد.

از خلال همه­ی این قوانین، نه تنها رژیم عراق به بسیاری از قواعد و مقررات حقوق جنگ پشت کرد، بلکه بدیهی­ترین اصول و مقررات حقوق انسانی را نقض کرد و حقوق بشردوستانه که شامل برخی از رسوم و قواعد عرفی بشردوستانه است، نقض کرده بود. بی­گمان چنانچه سازمان ملل متحد، شورای امنیت و مجامع حقوق بشر فریاد مظلومانه­ی قربانیان کاربرد سلاحهای شیمیایی به دست عراق را جدی می­گرفتند و متاثر از سیاست­های قدرت­های جهانی از رژیم عراق، حمایت­های ضمنی و غیر مستقیم نمی­کردند و می­توانستند از گسترش کاربرد عوامل شیمیائی نه تنها در جبهه­های جنگ، بلکه در شهرها و روستاها، علیه مردم بی­دفاع شهر حلبچه و ... جلوگیری یا دست کم آن را محدود کنند.

*رفتار عراق با نظامیان و اسیران جنگی

1- حکم اعدام پاسداران و اعدام نظامیان هنگام دستگیری : رژیم عراق نه تنها برنیروهای مسلح خود نظارتی نداشت بلکه رعایت کنوانسیون­های بین المللی را درزمره­ی مقررات اداری میان دولتها می­دانست. اسنادی که از ستادهای فرماندهی عراق به دست نیروهای ایرانی افتاده است، نشان می­دهد افسران عالی رتبه­ی عراقی موظف شده بودند تا پاسداران اسیر را اعدام کنند.

2- قتل عام مجروحان : بی­گمان رفتار ضدانسانی با مجروحان ایرانی از فجیع­ترین اعمالی بود که توسط ارتش عراق انجام شد . در حالی که براساس قوانین انسان دوستانه­ی بین الملل باید با مجروحان با احترام رفتار شود، مشاهدات عینی اسیران آزاد شده­ی ایرانی نشان می دهد ارتشیان عراق با شقاوت تمام مجروحان را درصحنه­ی نبرد قتل عام می­کردند.

3- شکنجه­ی رزمندگان هنگام دستگیری

4- رفتار با اسیران در اردوگاه­ها : با وجود مقررات کنوانسیون 1949 ژنو مبنی بر رفتار انسانی با اسرای جنگی، اسیران مظلوم ایرانی به بهانه­های واهی در اردوگاه­ها به شهادت می­رسیدند و به بدترین شکل شکنجه می­شدند.

5- ناپدید شدن اسیران

6- اردوگاه­های مخفی اسیران درعراق : در یکی از گزارش­های بدون تاریخ کمیسیون درباره­ی اسیران و مفقودشدگان ایرانی آمده است : عراق چندین اردوگاه برای نگهداری از اسیران داشت که این اردوگاه­ها از نظر صلیب سرخ جهانی مخفی نگه داشته می­شد. بیشترین اسیران را برادران سپاه و بسیج تشکیل می­دادند. در توجیه مخفی بودن یکی از این اردوگاه­ها در چند صد متری اردوگاه موصل! عراقیان به دروغ گفته بودند افراد این اردوگاه­های مخفی به امراض واگیر پوستی مبتلا می­باشند.

برخی از اردوگاه­های مخفی اسرای ایرانی عبارتند بودند از :
الف ) زندان ابوغریب : در این زندان که در نزدیکی بغداد است بیش از 50 تن از افسران نیروی هوایی، ژاندارمری و تعداد کمی از نیروی دریایی به سر می­بردند که از سرنوشت آنها هیچ اطلاعی دردست نبود.
ب) زندان الرشید : زندانی امنیتی در بغداد که مرکز نگهداری زندانیان نظامی و سیاسی رژیم بعث عراق و همچنین اسیران ایرانی بود که در بازجویی از خود مقاومت نشان می­دادند یا اینکه از مقامات ارتشی و افراد رده بالای سیاسی و سپاهی بودند.
پ)اردوگاه ناصری: در وزارت دفاع بغداد .
گفتنی است در یکی از این اردوگاه­های مخفی،200 نفر از خواهران که از نقاط مختلف برای کمک به جبهه می­رفتند در همین زندان­ها اسیر شده بودند.

1-انتقال اجباری غیرنظامیان به داخل خاک عراق : رژیم عراق باوجود عضویت کنوانسیون­های چهارگانه سال 1949 ژنو ودو پروتکل الحاقی به آن، بدون توجه به حقوق بین­الملل بشردوستانه به ویژه در مورد غیرنظامیان مانند انتقال اجباری ساکنان مناطق اشغالی که بعد از گذشت چندین سال از جنگ هنوز از سرنوشت تعداد زیادی از این افراد اطلاع دقیقی در دست نیست ، حدود 3 هزار نفر از اسرا را اجبارا به آموزش نظامی و خدمت در ارتش با نام سپاه سوم ارتش عراق که مقر آنان پس از آزادی خرمشهر در آنجا بود و ... همگی به برنامه­ی سراسری و طراحی شده­ی ارتش عراق اشاره دارد و حاکی از نقض تعهدات بین الملل است.

2- اعدام انفرادی و دسته جمعی غیر نظامیان در مناطق اشغال شده و عدم رعایت آن درمورد غیر نظامیان ایرانی و اعدام آنها بدست فرماندهان و نظامیان عراقی آیا مفهومی جز نقض شدید قوانین بین­الملل بشردوستانه را دارد ؟

3- اسیر کردن غیرنظامیان و نگهداری آنان دراردوگاه­های اسیران جنگ تا زمان پس از آتش بس وآزادی سراسری اسیران ، همچنین عدم گردآوری خانواده­هایی پراکنده و گاه اسیر کردن مردان و رهاکردن زنان در میدان مین، و به اسارت گرفتن کارکنان هلال احمر و ... همگی نقض صریح این حقوق انسانی می­باشد.

4- رفتار عراق با اهداف غیر نظامی، مکان­ها و اموال خصوصی و عمومی: به­گونه­ای که رزمندگان اسلام پس از پاک­سازی مناطق از وجود نظامیان عراق هیچ گونه اثری از 1300 روستای خوزستان ندیدند و از شهرهایی مانند آبادان، خرمشهر و ... سایه­ای بیش باقی نمانده بود.

5- حملات گسترده­ی هوایی و موشکی و توپخانه­ای به مناطق مسکونی و مردان غیرنظامی که بعد از فشار افکار عمومی جهان و نامه­ی دبیرکل سازمان ملل، صدام در مراسم اعطایی نشان به خلبانان عراقی در مورد متوقف کردن حمله­های متقابل به شهرها می­گوید : اینها مسائل اداری است که شما نباید گوش دهید و یا به آن کاری داشته باشید.

6- حمله به آثار و اموال فرهنگی: از جمله شهر دزفول که از نظر کثرت آثار تاریخی و بقاع و آرامگاه­های اسلامی در ایران کم نظیر و همچون گوهری تابناک است.
 
همچنین شهر تاریخی شوشتر و... . هیئت اعزامی یونسکو با مشاهده­ی همه­ی این شواهد وخسارات، لازم دانست در مورد توانایی­های اجرایی کمیسیون (یونسکو) بحث و بررسی جدی­تری صورت گیرد.

۱- بررسی نظری مسئله : علی رغم به تصویب رسیدن معاهدات فراوان وبرگزاری کنفرانسها، کشورها پس از جنگ جهانی دوم بارها این پروتکل را نقض کرده­اند از جمله: ارتش آمریکا علیه مردم کره، انگلیس علیه مردم مالایا، ارتش شوروی سابق که به­طور گسترده از عوامل تاول­زا و اعصاب، موسوم به باران زرد، علیه مردم افغانستان استفاده کرد. همچنین عملکرد وحشیانه­ی آمریکا علیه مردم ویتنام در سطحی گسترده و پرحجم. در حال حاضر ایالات متحده جدیدترین و خطرناک­ترین روش تولید و کاربرد اینگونه سلاحها را دراختیار دارد.

2- قرائن و نمونه­های عینی از حملات شیمیائی: ناکامی ارتش عراق در تامین اهداف رژیم حاکم بر این کشور، فرماندهان این ارتش را برآن داشت تا پس از مشورت با کارشناسان عالی­رتبه دولت­های استکباری بویژه کارشناسان شیمیائی شوروی سابق به استفاده از سلاح­های شیمیایی در کنار دیگر سلاح­های مرگبار خود توجه کنند.

3- گزارش مستند و تکان­دهنده از بمباران سردشت: این شهر نه تنها در جریان بحران­آفرینی گروه­های ضد انقلاب در سالهای اولیه­ی پس از پیروزی، همواره مورد ستم و تحت فشار نظامی بوده، بمباران شیمیایی این شهر و گلوله باران مکرر آن توسط ارتش عراق، فجایع بسیاری را به بارآورد.

4- اعتراف عراق به کاربرد سلاح­های شیمیایی در جنگ با ایران: مقامات عراقی که از پشتیبانی ابر قدرتها، کشورهای اروپایی و عرب بویژه حاشیه­نشین­های خلیج فارس برخورداربودند، از تهدید برای بکارگیری سلاحهای شیمیائی و حتی اقراردر بکاربردن آن واهمه­ای نداشتند. جالب آن­که سفیر عراق در آمریکا، ضمن رد استفاده از سلاحهای شیمیایی، امکان استفاده از آنها را نیز مردود دانست. این درحالی بودکه سرفرماندهی ارتش عراق اعلام کرد:" ما به سلاح­های مدرنی مجهز شده­ایم که در عملیات های پیشین به دلایل انسان­دوستانه از آنها استفاده نکردیم .... اگر شما دستور رژیم (امام ) خمینی را اجرا کنید ... مرگ حتمی در انتظارتان خواهد بود." عراق در سال 67 ضمن اعتراف به استفاده از سلاح­های شیمیایی، کشورهای اروپایی را که از بغداد انتقاد کرده بودند، سرزنش و اظهارکرد که کشورهای اروپایی خود، سلاح­های شیمیایی را در اختیار "جهان سوم" قرار می دهند.

5- سازمان ملل وکاربرد سلاح­های شیمیائی علیه ایران: موضع شورای امنیت بعداز دریافت گزارش­های ایران مبنی بر استعمال این سلاح­ها، بطور معمول چنین بود که واکنش مناسبی در برابر نقض آشکار مقررات نشان نداده و راه را برای تکرار جنایات باز گذاشته است. به­علاوه از کشور بکارگیرنده­ی سلاح­ها (عراق) نام نبرده و موضع را با کل مسئله­ی جنگ مرتبط کرده است.
اهمیت نقش کشورهایی چون آلمان، شوروی، آمریکا، انگلیس و فرانسه و نیز کشورهای خلیج فارس، حاشیه­ی امنی برای دیگر کشورهای کمک کننده به عراق درطول جنگ تحمیلی ساخته است. از این گروه کشورها به موراد زیر اشاره می­شود.
برزیل: تولید سلاح­های اتمی
شیلی: صدور بمب خوشه­ای
پرتغال: صدور بیش از 252 تن کیک زرد به عراق
ایتالیا: مسئول آموزش دانشمندان عراقی شاغل در پروژه­ی سلاح اتمی عراق
اسپانیا: ساخت فیوزهای مخصوص بمب خوشه­ای شیمیائی
چین: فروش هزاران اسلحه و تانک ارزان قیمت به عراق
بلژیک: ساخت 17 پایگاه هوایی و 800 پناهگاه

۱- نقض مقررات پروتکل نخست 1997: پروتکل الحاقی نخست قواعدی را درباره­ی رزمندگان مقرر کرده که بر مبنای آن حقوق دولت­های درگیر، محدود می­گردد. اما تاریخ جنگ نشان می­دهد تا نیمه­ی دوم قرن نوزدهم، این توازن تحت سیطره­ی حقوق بین­المللی عرفی قرار داشت اما پس از آن، وارد عرصه­ی حقوق قراردادی شد که در آن متخاصمان حق ندارند هر وسیله ای را برای مغلوب کردن دشمن بکار برند.

2- حمله به تاسیسات غیر نظامی: براساس بند نخست قطعنامه­ی 457 کنفرانس آژانس انرژی اتمی، تمامی حملات مسلحانه علیه تاسیسات هسته­ای ، باید صریحا ممنوع شوند. اما رژیم عراق نیز مانند اسرائیل این قوانین را با چندین بار حمله علیه نیروگاه اتمی بوشهر نقض کرد. از دیگراقدامات غیر قانونی عراق، حمله­ی هواپیماهای جنگی به تاسیسات آب و برق شهرها بود که بی ­گمان با هدف ایجاد نارضایتی و شورش مردم علیه نظام صورت گرفته است.

3- توسل به حملات کورکورانه
 
4- آلوده کردن محیط زیست
 
5- حمله­ی عراق به خطوط کشتی رانی بین المللی: از آغازجنگ تا پایان آن رژیم عراق بیش از 300 فروند کشتی را در آب­های خلیج فارس هدف حمله­ی هوایی قرار داد. از این تعداد 182 فروند نفتکش و بقیه کشتی­های تجاری بودند. در این حملات 400 نفر کشته و 500 نفر زخمی شدند. رژیم عراق که در همان آغاز جنگ، دچار فروپاشی نیروی دریایی خود شده بود، بندرهای ایران را محاصره کرد اما طبعا به دلیل نداشتن ناوگان دریایی، توان کنترل بنادر و کشتی­های ایرانی را نداشت. لذا با حمله­ی هوایی به نفتکش­ها و کشتی­ها، یکی از بدیهی­ترین حقوق بین­المللی در جنگ را نقض کرد.

6- تهدید خطوط هوایی و حمله به هواپیماهای مسافربری: عراق با تهدید خطوط هوایی، سبب کشته یا زخمی شدن افراد بی گناه و واردآمدن خسارت به دولت­های بی طرف شده است. تهدید عراق به نداشتن مسئولیت در قبال " امنیت پروازهای بین المللی" یک تهدید صرف نبود. از جمله نقض مقررات توسط عراق در این زمینه می­توان به حمله به هواپیماهای غیرنظامی، دزدی هوایی و تهدید هواپیماهای مسافربری و تجاری اشاره کرد.

*نتیجه گیری
در مطالبی که شرح آن گذشت، نحوه­ی رفتار رژیم عراق و اهداف غیر نظامی با توجه به حقوق بین­الملل بشر دوستانه بررسی شد. افزایش برد توپ­ها، موشک­ها و هواپیماهای نظامی و گسترش تولید سلاح­های کشتارجمعی، جامعه­ی بین­المللی را به توسعه­ی اعمال حقوق بین­الملل به نفع غیرنظامیان واداشت. در واقع تحول از حقوق جنگ به حقوق بشردوستانه، صرفا تغییر در عنوان نیست.

فلسفه­ی وجودی این حقوق آن است که کاربرد زوراز جانب مقامات را به اهداف سیاسی مورد نظرشان محدود کند. با این وجود شاهدیم طی جنگ ایران و عراق، عمیق­ترین تعارض در لفظ و عمل از جانب کشورهای ثالث به نفع عراق شکل می­گیرد. حتی سازمان ملل نیز در این امر بی­طرف نبود. شورای امنیت به رغم آن­که می­توانست بر اساس فصل هفتم منشور، با دولت متخلف عراق برخورد کند­،اجرای قانون را فدای منافع اعضای صاحب نفع کرد.
 
بر کسی پوشیده نیست که دولت­های قدرتمند بویژه آنان­که از حق وتو برخوردار بودند، اجازه­ی چنین برخوردی را با رژیم عراق ندادند. اعتراف صدام ادعای مزبور را کاملا تایید می­کند " ما را موذیانه تشویق و تهییج کردند تا با ایران بجنگیم ." اظهارات صدام و مواضع کشورهای غربی در جنگ ایران و عراق از هماهنگی کامل بین رژیم عراق و کشورهای غربی حکایت داشت. این­که ارتش عراق حقوق بشردوستانه را بطور وسیع و گسترده­ای نقض کرد و نه شورای امنیت و نه دیگر کشورها در برابر این جنایات واکنشی نشان ندادند، بی­گمان پوچ و تهی بودن این قوانین در برابر همه­ی ملت­ها را نشان می­دهد.

همچنین باتوجه به طمع­ورزی­های اشباع­ناپذیر تجاوزگران و غاصبان در تمامی کشورهای اسلامی ومنطقه­ی خاورمیانه همچون عراق، فلسطین و افغانستان، دولت­های عربی چون بحرین، مصر و یمن می­بایست در صدد محکوم سازی ناکارآمدی این قوانین، نمایشی و فرمایشی بودن آن و حقارت و سکوت حاصل از این شرایط اقدام کنند و با پرهیز از تفرقه و سرخم کردن در برابر هژمونی قدرت­های بزرگ، شجاعانه عزت خویش را اعاده کنند.
انتهای پیام/